NATTHI'S NOThing!


Beyond With or Without
 

Categories

Recent Comment


User Online


      User Online
 

Thursday, June 7, 2007

နတၳိရဲ႕ နိဂံုး



စိရံ တိ႒တု နိဗၺေကၤာ၊
၀ကၤဓေမၼာ ၀ိနႆတု။

ေကာက္က်စ္မႈေတြ လြင့္ပါးပါေစ။
ေျဖာင့္မတ္မႈေတြ ထင္႐ွားပါေစ။

ယေန႔မွ စ၍ ဘေလာဂ့္ကမၻာမွ အၿပီးအပိုင္ ထြက္ခြာသြားေတာ့မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။ ေႏြးေထြးမႈကို ေပးခဲ့ေသာ ဘေလာဂ့္္ဂါအေပါင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေတာင္းပါသည္။ အမွားအယြင္းမ်ား႐ွိခဲ့လွ်င္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ရာ ေတာင္းပန္ပါသည္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

အမွတ္တရ ဘေလာဂ့္ေလးကို ထားခဲ့ပါရေစ။

Labels:

Posted by Natthi at    16 Comments

နတၳိရဲ႕ ခရီး (ကုသိနာ႐ံု)



၀ိဇိတ၀ိဇယ.မဓိဂတဖလသုခ.မိဓ၊
ဇဟိတမရဏဘယ.မရိယသမဏ.မထ။
ယဒိ ယမ၀ိသယ.မဓိဂတ.မဘိယဇသိ၊
တ၀ ဟဒယ.မမိတ.မမတ.မႏုဘ၀တိ။

မာရ္အေပါင္းကို ေအာင္ေတာ္မူၿပီးေသာ
အရဟတၱဖိုလ္ခ်မ္းသာကို ရေတာ္မူၿပီးေသာ
ကိေသသာအပူမွန္သမွ်ကို အႀကြင္းမ႐ွိ ၿငိမ္းေအးေစၿပီးေသာ
ေသျခင္းမွ ေၾကာက္႐ြ႕ံမႈကို ပယ္စြန္႔ေတာ္မူၿပီးေသာ
ေသမင္းပိုင္နက္ကို လြန္ေျမာက္ေတာ္မူၿပီးေသာ
ျမတ္ဗုဒၶကို ျမတ္ႏိုးေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ပါလွ်င္
သင့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားသည္
အႏိႈင္းမဲ့ အၿမိဳက္အရသာကို ခံစားရႏိုင္၏။
.
ဒီဂါထာကို “အစလဓိတိ”လို႔ ေခၚတယ္။ မတုန္လႈပ္ေသာ တည္ၾကည္ျခင္းလို႔ ဆိုလိုတယ္။ တစ္ပါဒ တစ္ပါဒမွာ အကၡရာ ၁၆လံုးပါတယ္။ အဲဒီ့အကၡရာေတြ အားလံုး လဟုေတြပဲ။ လဟု ဆိုတာက အ, ဣ, ဥ ဆိုတဲ့ အသံ တိုတဲ့ သရေတြနဲ႔ပဲ တြဲစပ္ထားတဲ့ ဗ်ည္းေတြေပါ့။ အာ ဤ ဥဴ ဧ ၾသ ဆိုတဲ့ အသံ႐ွည္သရေတြ မပါဘူး။ ဒါေတြနဲ႔တြဲရင္ ဂ႐ု ျဖစ္သြားတယ္။ လဟုဆိုတာက ေပါ့တာ။ ဂ႐ုဆိုတာ ေလးတာ။ အသံေပါ့။ အသံေလး။ ဒါကို ေျပာတာပါ။ ဒါေတြက ပါဠိသဒၵါနဲ႔ ဂါထာေရးထံုးေတြပါတဲ့ ဆန္းက်မ္းတို႔ရဲ႕ အေနအထားေတြပါ။ ဒီဂါထာကို ေရးခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ။ အေတာ္ ၾကာၿပီပဲ။ ဘာ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့တာလဲ။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အႏုပါဒိေသသနိဗၺာနဓာတ္ကို ပူေဇာ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာ။ ေခါင္းစဥ္ေလးေတာင္ ႐ွိေသးတယ္။ ဘာတဲ့…
အႏုပါဒိေသသနိဗၺာနဓာတုပူဇနပဋိသံယုတၱာဘိမဂၤလကထာ
အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းသေဘာကို အေလးအျမတ္ထားျခင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ မဂၤလာစကား
.
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ စာေပအရသာကို အျပည့္အ၀ ခံစားရင္း ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာ။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးလို႔ေလ။ တစ္ခုထဲေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ အရမ္းကို တက္ၾကြေနခဲ့တာေပါ့။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳး ဘ၀မွာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာ တကယ္ တန္ဖိုး႐ွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္က အၿငိမ္မေနပါ။ ေနာက္ျပန္မလွည့္ေသာ ျပတ္သားမႈမ်ိဳးနဲ႔ ေ႐ွ႕သို႔ ခ်ီတက္ေနတာ။ ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႔ လိုက္လာတာ အခု အခ်ိန္ကို မီးေမာင္းထိုးျပရရင္ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ။ ပ်ိဳျမစ္ျခင္းတို႔ ဆိတ္သုန္းခဲ့ၿပီ။ တက္ၾကြမႈတို႔ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ၿပီ။ ေလလြင့္စြာနဲ႔ လမ္းခြဲမွာ ေတြေ၀ေနေလၿပီေကာ။ အဆံုးမဲ့ ခရီးသြား ရပ္နားခြင့္ မႀကံဳခဲံေလၿပီေကာ။ ငိုေၾကြးမႈအာဟာရနဲ႔ ေၾကြလြင့္မယ့္ အခ်ိန္ကာလ မေ၀းေတာ့ၿပီ….။ တစ္ခုေတာ့ ႐ွိတယ္။ ျပဳျပဳသမွ်ေတြ သမိုင္းေရစီးေၾကာင္းမွာ အဖတ္ဆယ္လို႔ ရမရ။ ဒါပဲ။ ဒါကိုေတာ့ မေမ့သင့္ဘူး။
.
အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊
ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ။
အပၸမတၱာ န မီယႏၲိ၊
ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။

မေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ မေသျခင္း၏ အေၾကာင္း။
ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္း။
မေမ့ေလ်ာ့သူတို႔ မေသၾက။
ေမ့ေလ်ာ့သူတို႔ ေသၾက၏။

၂၀၀၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၅ ေန႔မွာ ကုသိနာ႐ံုကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေနရာ ႏွစ္ခု သြားၾကည့္တယ္။ ပထမဦးဆံုး ဗုဒၶသရီရ ေတေဇာဓာတ္ေလာင္ကၽြမ္းတဲ့ ေနရာ။ ေနာက္တစ္ေနရာက ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူပံု ႐ုပ္ပြားေတာ္႐ွိတဲ့ ေနရာ။ ဘုရားေလာင္း ဖြားျမင္တဲ့ေနရာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ေနရာ ဘုရားတရားဦးေဟာတဲ့ေနရာ သံုးခု ေရာက္ခဲ့ၿပီးသား။ အဲဒီေနရာေတြ ေရာက္တုန္းက ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ မတူတဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ကို ကုသိနာ႐ံု ေရာက္ေတာ့ ခံစားမိတယ္။
.

အနိစၥာ ၀တ သခၤါရာ၊
ဥပၸါဒါ၀ယဓမၼိေနာ။
ဥပၸဇၨိတြာ နိ႐ုဇၥ်ႏၲိ။
ေတသံ ၀ူပသေမာ သုေခါ။

သခၤါရတရားတို႔သည္ မၿမဲ။
ျဖစ္ၿပီး ပ်က္တတ္၏။
ျဖစ္ပ်က္တတ္ေသာသေဘာတို႔၏
ကင္းၿငိမ္းျခင္းသည္ ခ်မ္းသာျခင္းတည္း။
.

ဒီသေဘာေလးကို ခံစားမိလို႔လား။ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး။ စိတ္ထဲမွာ။ ႏွလံုးသားထဲမွာ။ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။ အဲဒါ သံေ၀ဂ ဆိုတာလား။ တုန္လႈပ္ေနတာလား။ ဟုတ္လား မဟုတ္ဘူးလား ဆိုတာေတာင္ ေ၀ခြဲမရေတာ့။ သြားၿပီ။ အျမင္အာ႐ံုေတြ ၀ါးတားတား။ ဘာျဖစ္တာလဲ။ မသိဘူး။ ဒူးေထာက္က်သြားတယ္။ ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ၀ပ္စင္းလို႔ ေျခေတာ္အစံု ၾကာပဒံုကို ခိုလႈံဦးခိုက္မိခဲ့တယ္။
.
.
ရာဂါနတဗၻဳတသေရာဇမုခံ ဓရာယ၊
ပါဒါ တိေလာကဂု႐ုေနာ.ဓိကဗဒၶရာဂါ။
အာဒါယ နိစၥသရေသန ကေရန ဂါဠႇံ၊
သၪၥမၺယႏၲိ သတတာဟိတသမၻေမန။

ေျမလႊာမိန္းမပ်ိဳရဲ႕
တပ္မက္ဖြယ္ရာ ညြတ္က်လာေသာ
အံ့ၾသဖြယ္ရာ ပဒုမာၾကာပြင့္မ်က္ႏွာကို
သံုးေလာကထြတ္ထား ျမတ္ဘုရားရဲ႕
တပ္မက္စြဲၿငိေနသည့္ ေယာက်ၤားပ်ိဳေျခေတာ္အစံုက
အၿမဲတမ္း တမ္းတေနသည့္ လက္နဲ႔
အားပါးတရ ေပြ႔ဖက္ၿပီး
အစဥ္ထာ၀ရ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈနဲ႔
နမ္း႐ႈိုက္ေလၿပီတကား…။

Labels: ,

Posted by Natthi at    2 Comments

Tuesday, June 5, 2007

နတၳိရဲ႕ ကဗ်ာေဗဒ


ပန္ဒိုရာ က ကဗ်ာဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အေနအထားေလးေတြကို သိခ်င္တယ္လို႔ ကြန္႔မန္႔ ထဲမွာ ေျပာသြားလို႔ ကိုယ္လဲ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလ့လာၾကည့္လိုက္တယ္။ အဓိကအေနနဲ႔ ပါဠိစာေပကို အေျခခံၿပီး ကိုးကားခ်က္ေလးေတြ စုစည္းထားပါတယ္။

သဒၵါက်မ္းမ်ား၏ အဆို

ပုဂံေခတ္က ေရးခဲ့တဲ့ သဒၵနီတိသဒၵါက်မ္းက အဆိုအမိန္႔ေလးကို ဒီေနရာမွာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ထင္ၿပီး ကိုးကားခ်င္တယ္။

မေနာဟရတာယ အ၀ႆံ ကုယ်တိ ပ႑ိေတဟီတိ ကဗၺံ။ ကာ၀ိယံ။ ကာေ၀ယ်ံ။

စိတ္မေနာကို စြဲၿငိတတ္လို႔ မလြဲမမွားေအာင္ ပညာ႐ွိတို႔ ႐ြတ္ဖတ္ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကဗၺ-ကဗ်ာ ဟု ေခၚ၏။
ကာ၀ိယ, ကာေ၀ယ် လည္း ထို႔အတူ ျဖစ္၏။

အညၾတ ပန က၀ီနံ ဣဒႏၲိ ကဗၺႏၲိ တဒၶိတ၀ေသန အေတၳာ ဂေဟတေဗၺာ။

တျခားေသာေနရာ၌ “ကဗ်ာဆရာတို႔၏ ဥစၥာသည္” “ကဗၺ-ကဗ်ာ” ျဖစ္၏ ဟု သဒၵါသေဘာအရ အဓိပၸါယ္ကို မွတ္ယူရ၏။

ေကစိ တု ကာဗ်ႏၲိ သဒၵ႐ူပံ ဣစၦႏၲိ၊

တစ္ခ်ိဳ႕က “ကာဗ်” ဟူသည့္ ပုဒ္ကို ႀကိဳက္ၾက၏။

န တံ ပါ၀စေန ပမာဏံ သကၠဋဘာသာဘာ၀ေတာ။

ဤပုဒ္သည္ သကၠဋဘာသာစကားျဖစ္၍ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္၌ အေရးမပါ။

သကၠဋဘာသာေတာပိ ဟိ အာစရိယာ နယံ ဂဏွႏၲိ။

သို႔ေသာ္ ဆရာတို႔သည္ သကၠဋဘာသာစကားမွလည္း နည္းစနစ္ကို ရယူၾကသည္။

လန္ဒန္က Pali Text Societyက ထုတ္တဲ့ Pali English dictionary ကေတာ့ ဒီလို ဆိုထားတယ္….

ကာေ၀ယ်….(1) poetry, the making of poems, poetry as business, one of the forbidden occupations
(2) Poetry, song, poem.

ကဗၺ…a poem, potential composition, song

ကဗ်=ကဗၺ…alankara composing in beautiful verses, a beautiful poem


ဒါဆိုရင္ ကာ၀ိယ ၊ ကာေ၀ယ် ၊ ကဗၺ၊ ကာဗ် အဓိပၸါယ္ အသီးသီး ႐ွင္းသြားပါၿပီေနာ္။

က၀ီနံ ဣမံ ကဗ်ံ ယံ ဂီတႏၱိ ၀ုစၥတိ

“ကဗ်ာဆရာတို႔ရဲ႕ ဥစၥာသည္ ကဗ်” မည္၏။ “သီခ်င္း” ဟု ေခၚ၏။

က၀ိမွိ ဘ၀ံ ကဗ်ံ က၀ီနံ အယံ ၀ါ ကဗ်ာ

ကဗ်ာဆရာ၌ ျဖစ္ေပၚ၏။ထို႔ေၾကာင့္ “ကဗ်” ဟု ေခၚ၏။
တနည္းအားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ကဗ်ာဆရာတို႔၏ ဖန္တီးမႈသည္ ကဗ်ာ ဟု ေခၚ၏။

ဒီစကားေတြကိုေတာ့ အကုန္လံုး မေတြ႕ဖူးဘူး။ က၀ိမွိ ဘ၀ံ ကဗ်ံ ဆိုတဲ့ စကားေလးကိုပဲ ႐ူပသိဒၶိလို႔ ေခၚတဲ့ သီရိလကၤာသဒၵါက်မ္းမွာ ေတြ႕မိတယ္။ အခု လက္ထဲမွာ အလြယ္တကူ ႐ွိေနတဲ့ သဒၵါက်မ္းေတြကိုပဲ ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလို စာအုပ္စံုစံု ႐ွိရင္ေတာ့ ပိုၿပီး ေျပာႏိုင္မလားပဲဗ်ာ။




ပိဋကတ္ေတာ္၏ အဆို

ဒီဃနိကာယ္ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ ျဗဟၼဇာလသုတ္ မဟာသီလအဖြင့္မွာ ဒီလို ေျပာတယ္။

ယထာ ၀ါ ပေနေက ေဘာေႏၲာ သမဏျဗာဟၼဏာ သဒၶါေဒယ်ာနိ ေဘာဇနာနိ ဘုၪၨိတြာ ေတ ဧ၀႐ူပါယ တိရစၦာန၀ိဇၨာယ မိစၦာဇီေ၀န ဇီ၀ိတံ ကေပၸႏၲိ၊ …….ကာေ၀ယ်ံ၊ ……. ဣတိ ၀ါ ဣတိ ဧ၀႐ူပါယ တိရစၦာန၀ိဇၨာယ မိစၦာဇီ၀ါ ပဋိ၀ိရေတာ သမေဏာ ေဂါတေမာတိ။

ရဟန္းပုဏၰားတို႔သည္ သဒၶါတရားျဖင့္ ေပးလွဴထားေသာ ေဘာဇဥ္တို႔ကို သံုးေဆာင္းရင္း …………………………..တိရိစ ၦာန္အတတ္ပညာမ်ားျဖင့္ ယုတ္မာစြာ ႐ွင္သန္ၾက၏။ ဗုဒၶသည္ ၄င္းတို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္။
အဲဒီထဲမွာ ကာေ၀ယ်ပါတယ္။ သီခ်င္းကဗ်ာေရးဖြဲ႕ျခင္း။

ဒီပါဠိကို ဖြင့္ဆိုတဲ့ အဖြင့္က်မ္းကေတာ့ ကာေ၀ယ်မွာ က၀ိ ေလးမ်ိဳး ျပထားတယ္။

ကာေ၀ယ်ႏၲိ စတၱာေရာေမ၊ ဘိကၡေ၀၊ က၀ီ။ ကတေမ စတၱာေရာ။ စိႏၲာက၀ိ၊ သုတက၀ိ၊ အတၳက၀ိ၊ ပဋိဘာနက၀ီတိ…….ဇီ၀ကတၳာယ ကဗ်ကရဏံ။

ကိုယ္တိုင္ ႀကံစည္ၿပီး ေရးတဲ့ ကဗ်ာဆရာ
ေျပာတာ ၾကားၿပီး ေရးတဲ႔ ကဗ်ာဆရာ
အဓိပၸါယ္ကို ေရးတဲ႔ ကဗ်ာဆရာ
အေၾကာင္းညီညြတ္တဲ့ခါ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္နဲ႔ ေရးတဲ႔ ကဗ်ာဆရာ

ၿပီးေတာ့မွ ကာေ၀ယ်ကို အဓိပၸါယ္ ႐ွႈင္းျပတယ္။
အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအတြက္ ကဗ်ာေရးတာပါတဲ့။


သံယုတၱနိကာယ္ သဂါထာ၀ဂၢ မာရသံယုတ္ ဒုတိယ၀ဂၢ သကလိကသုတ္မွာ မာရ္နတ္က ဗုဒၶကို ဒီလို ေမးတယ္….

မႏၵိယာ ႏု ေခါ ေသသိ ဥဒါဟု ကာေ၀ယ်မေတၱာ၊
အတၳာ ႏု ေတ သမၸစုရာ န သႏၲိ။
ဧေကာ ၀ိ၀ိေတၱ သယနာသနမွိ၊
နိဒၵါမုေခါ ကိမိဒံ ေသာပၸေသ ၀ါတိ။

ေတြေ၀ေငးေမာလ်က္ အိပ္ေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္လို ကဗ်ာေရးဖြဲ႕တာ ျမတ္ႏိုးေနသလား။ နိဗၺာနဓါတ္ သင့္မွာ ေကာင္းေကာင္း ႐ွိပုံ မရ။ ဆိတ္ၿငိမ္ရာအရပ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ အိပ္ရာထဲမွာ အိပ္ေနလို႔ ဘာလုပ္မွာလဲ။

ဗုဒၶက ဒီလို ေျဖတယ္….

န မႏၵိယာ သယာမိ နာပိ ကာေ၀ယ်မေတၱာ၊
အတၳံ သေမစၥာဟမေပတေသာေကာ။
ဧေကာ ၀ိ၀ိေတၱ သယနာသနမွိ၊
သယာမဟံ သဗၺဘူတာႏုကမၸီ။

ေတြေ၀ေငးေမာၿပီး မအိပ္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕တာကို ျမတ္ႏိုးမႈ မ႐ွိပါ။ နိဗၺာနဓါတ္ကို သက္၀င္ၿပီး ေသာက ကင္းကင္းနဲ႔ ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ထဲ သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚ ၾကင္နာသနားလ်က္ အိပ္ရာထဲမွာ ငါ လဲေလ်ာင္းေနတာပါ။


ေနာက္တစ္ခုက သံယုတၱနိကာယ္္ထဲကပဲ ၀ဂၤ ီသ သံယုတ္ ၀ဂၤ ီသသုတ္ထဲမွာ အ႐ွင္၀ဂၤ ီသရဲ႕ စကားေလးေတြ….

ကာေ၀ယ်မတၱာ ၀ိစရိမွ ပုေဗၺ၊ ဂါမာ ဂါမံ ပုရာ ပုရံ။
အထဒၵသာမ သမၺဳဒၶံ၊ သဒၶါ ေနာ ဥပပဇၨထ။


ဟိုတုန္းကေတာ့ သီခ်င္းကဗ်ာေရးဖြဲ႕တာကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ တစ္႐ြာၿပီးတစ္႐ြာ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ လွည့္လည္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဗုဒၶကို ဖူးေတြ႔ရေတာ့ ယံုၾကည္သက္၀င္မႈ ျဖစ္လာတယ္။

သံယုတၱနိကာယ္ နိဒါန၀ဂၢ ၾသပမသံယုတ္ အာဏိသုတ္မွာေတာ့…

ေယ ပန ေတ သုတၱႏၲာ က၀ိကတာ ကာေ၀ယ်ာ စိတၱကၡရာ စိတၱဗ်ၪၨနာ ဗာဟိရကာ သာ၀ကဘာသိတာ၊ ေတသု ဘညမာေနသု သုႆူသိႆႏၲိ၊

ကဗ်ာဆရာတို႔ စီရင္ဖန္တီးထားေသာ ဆန္းၾကယ္ေသာ ဗ်ည္းအကၡရာ႐ွိေသာ သာသနာေတာ္၏ အျပင္ပျဖစ္ေသာ တျခားေသာ တပည့္မ်ား ေျပာၾကားေသာ သုတ္မ်ားကို နားေထာင္ၾကလိမ့္မည္။

အဂၤုတၱရနိကာယ ဒုကနိပါတ ပဌမပဏၰသတ သမစိတၱ၀ဂ္မွာ ဆိုထားတဲ့

“ေယ ပန ေတ သုတၱႏၲာ က၀ိကတာ ကာေ၀ယ်ာ စိတၱကၡရာ စိတၱဗ်ၪၨနာ ဗာဟိရကာ သာ၀ကဘာသိတာ၊ ေတသု ဘညမာေနသု သုႆူသိႆႏၲိ၊” စကားရပ္မွာ ပါတဲ့ “က၀ိတာ” ကို ဒီပါဠိရဲ႕ အဖြင့္က်မ္းက…

က၀ိတာတိ က၀ီဟိ ကတာ။ ဣတရံ တေႆ၀ ေ၀၀စနံ။

က၀ိတာ ဆိုတာဟာ ကဗ်ာဆရာတို႔ စီရင္ထားေသာ ကဗ်ာသီခ်င္း။ ေနာက္တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “ကာေ၀ယ်” ဒီ က၀ိတာနဲ႔ တူတူပဲ။

အဲဒီ အဖြင့္က်မ္းကို ထပ္ဖြင့္တဲ့ က်မ္းက ဒီလို ေျပာတယ္…

ဣတရႏၲိ ကာေ၀ယ်ာတိ ပဒံ၊ ကာဗ်ႏၲိ ၀ုတၱံ ေဟာတိ။ ကာဗ်ႏၲိ စ က၀ိနာ ၀ုတၱႏၲိ အေတၳာ။ ေတနာဟ တေႆ၀ ေ၀၀စနံ။

ေနာက္တစ္ပုဒ္ဆိုတဲ့ စကားက ကာေ၀ယ်ကို ေျပာတာပါ။ ကာဗ်လို႔ ဆုိလိုတယ္။ ကဗ်ာဆရာတို႔ ႐ြတ္ဆိုေသာ ကဗ်ာသီခ်င္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။



ခုဒၵကနိကာယ္ ဥဒါနပါဠိ နႏၵ၀ဂၢ သိပၸသုတ္မွာလဲ ဒီလို ဆိုထားေသးတယ္….

ရဟန္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ေမးၾကျမန္းၾကတဲ့အခါ အတတ္ပညာေတြထဲမွာ ဘယ္အတတ္ပညာက အျမင့္ဆံုးလဲလို႔ ေမးခြန္းကို တစ္ခ်ိဳ႕က…

ကာေ၀ယ်သိပၸံ သိပၸါနံ အဂၢံ။

သီခ်င္းကဗ်ာေရးးဖြဲ႕ျခင္းအတတ္ပညာသည္ အျမင့္ဆံုး လို႔ ေျဖၾကတယ္။
ဒီစကားေတြကို ဗုဒၶကို ေလွ်ာက္ထားၾကေတာ့ ဗုဒၶက ျပတ္ျပတ္ပဲ ျပန္ေျပာတယ္။

န ေခြတံ၊ ဘိကၡေ၀၊ တုမွာကံ ပတိ႐ူပံ ကုလပုတၱာနံ သဒၶါ အဂါရသၼာ အနဂါရိယံ ပဗၺဇိတာနံ ယံ တုေမွ ဧ၀႐ူပိ ံ ကထံ ကေထယ်ာထ။ သႏၷိပတိတာနံ ေ၀ါ၊ ဘိကၡေ၀၊ ဒြယံ ကရဏီယံ ဓမၼီ ၀ါ ကထာ အရိေယာ ၀ါ တုဏွီဘာေ၀ါတိ။

ရဟန္းတို႔ ယံုၾကည္သက္၀င္မႈျဖင့္ အိမ္ရာစြန္႔ၿပီး ရဟန္း၀တ္လာတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြ အတြက္ ဒီစကားမ်ိဳး ေျပာတာ မသင့္ပါ။ ရဟန္းမ်ား စည္းေ၀းတဲ့အခါ အလုပ္ ႏွစ္မ်ိဳးပဲ လုပ္ရမယ္။ တရားစကား ေျပာရင္ေျပာ။ ဒါမွမဟုတ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေန။
ဆက္ေျပာေသးတယ္…။

အသိပၸဇီ၀ီ လဟု အတၳကာေမာ၊
ယတိႁႏၵိေယာ သဗၺဓိ ၀ိပၸမုေတၱာ။

ရဟန္းဆိုတာ တပ္မက္မႈကို ပယ္ျဖတ္ၿပီးလို႔ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို မစြဲလမ္းေတာ့ပဲ အတတ္ပညာ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ မွီခိုၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို လိုလားတဲ့ စိတ္ထား႐ွိတယ္။ ဣေျႏၵသိကၡာကို ေစာင္းစည္းၿပီး ဘ၀အားလံုးမွ လြတ္ေျမာက္သူ ျဖစ္တယ္။

အင္း….ေျပာတာေတြ မ်ားသြားၿပီ။ ႐ႈပ္ေနလား မသိဘူးေနာ္။ ဒါေတာင္ လက္လွမ္းမမွီတဲ့ ေနရာေတြ ႐ွိေနေသးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မျပည့္စံုတာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ပါ။ အတိိုင္းအတာတစ္ခုအေနနဲ႔ နားလည္ေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၀မ္းသာမိမွာပါ။

Labels:

Posted by Natthi at    5 Comments

Sunday, June 3, 2007

နတၳိရဲ႕ လေရာင္ျခည္


စႏၵိကာ မႏၵဟာသာ ေတ၊
မုနိႏၵ ၀ဒနိႏၵဳေနာ။
ပေဗာဓယတ်.ယံ သာဓု-
မေနာကုမုဒကာနနံ။


အို…ျမတ္ဗုဒၶ
သင့္ မ်က္ႏွာေတာ္လျပည့္၀န္းရဲ႕
အၿပံဳးႏုႏုေရာင္ျခည္ေတြေၾကာင့္
သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ႕
မေနာပဒုမာၾကာ႐ံုေတာ
ဖူးပြင့္ေ၀ဆာလာေလၿပီေကာ….။

Labels:

Posted by Natthi at    5 Comments

Saturday, June 2, 2007

နတၳိရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပြင့္လႊာ


အလကၤေရာႏၲာ ၀ဒနံ၊
မုနိေနာ.ဓရရံသိေယာ။
ေသာဘေႏၲ.႐ုဏရံသီ.၀၊
သမၸတႏၲာ.မၺဳေဇာဒေရ။

ပြင့္လုဆဲဆဲ
ပဒုမာၾကာငံုအေပၚ
ျဖာက်ေနတဲ့
ေနျခည္ႏုႏု
ေတာက္ပစိုေျပေနသလို
ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕
ခ်ိဳျမျမ မ်က္ႏွာေတာ္ကို
တင့္တယ္စံပယ္ေအာင္
ျခယ္မႈန္းေနတဲ့
ႏႈတ္ခမ္းေတာ္ကေန
ေရာင္ျခည္ေတာ္ေတြဟာ
ကြန္႔ျမဴးေတာက္ပေနေလရဲ႕…။

Labels:

Posted by Natthi at    0 Comments

Friday, June 1, 2007

နတၳိရဲ႕ ပန္းလက္နက္


မာရာရိဗလ၀ိႆ႒ာ၊
ကုဏၭာ နာနာ၀ိဓာယုဓာ။
လဇၨမာနာ.ညေ၀ေသန၊
ဇိန ပါဒနတာ တ၀။

အို..ျမတ္ဗုဒၶ…
မာရ္စစ္သည္အေပါင္းက
ပစ္လႊတ္လိုက္တဲ့
လက္နက္ယႏၲရားေတြဟာ
အသံုးမ၀င္တဲ့အတြက္
႐ွက္လြန္းလို႔
ပန္းပြင့္အသြင္ေျပာင္းၿပီး
သင့္ရဲ႕ ေျခေတာ္ရင္းမွာ
၀ပ္စင္းခစားေနၾကေလရဲ႕။

Labels:

Posted by Natthi at    0 Comments

Thursday, May 31, 2007

နတၳိရဲ႕ သံစဥ္


နိမုဂၢမာနေသာ ဗုဒၶ-
ဂုေဏ ပၪၥသိခႆပိ။
တႏၲိႆရ၀ိေရာေဓာ ေသာ၊
န သမၸိေဏတိ ကံ ဇနံ။


ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕
အနႏၲဂုဏ္ေတာ္ေတြမွာ
စိတ္ေရာက္ေနတဲ့
ပၪၥသိခနတ္သားရဲ႕
သံစဥ္မညီမညာ
ေစာင္းႀကိဳးခတ္သံကို
မႏွစ္သက္ေသာသူ မ႐ွိ။

Labels:

Posted by Natthi at    0 Comments

Tuesday, May 29, 2007

နတၳိရဲ႕ ေျပးေပါက္


ဂဇံ မာေရာ သမာ႐ုေဠွာ၊
ယုဒၶါယ-စၦႏၲ-မုႏၷတံ။
မဂၢ မေႏြသတိ ႏူန၊
ဇိနဘီေတာ ပလာယိတံု။

စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
အလြန္ ႀကီးမားတဲ့
ဂိရိေမခလာဆင္စီးလာတာဟာ
မာရ္နတ္က
ဘုရား႐ွင္ကို
ေၾကာက္လန္႔ေနလို႔
ေျပးေပါက္္႐ွာထားသလိုပါလား…။

Labels:

Posted by Natthi at    0 Comments